Phone of Android: zit het in je hoofd of in je handen?

Je kent ze wel: de iPhone-mensen en de Android-mensen. Ze vormen kampen en verdedigen hun keuze met een overtuiging die je anders alleen bij voetbalsupporters ziet. Het is verleidelijk om daar een hersenverhaal bij te verzinnen. iPhone-gebruikers zijn intuïtief en creatief, dus rechterhersenhelft. Android-gebruikers zijn analytisch en houden van instellingen, dus linkerhersenhelft. Klinkt logisch. Alleen klopt het niet.

Het hersenhelftenmythe

Het idee dat mensen 'linkerbreins' of 'rechterbreins' zijn, komt uit de jaren zestig, toen Roger Sperry en Michael Gazzaniga onderzoek deden bij patiënten bij wie de verbinding tussen beide hersenhelften was doorgesneden. Daaruit bleek dat sommige functies vooral aan één kant zitten: taal zit bij de meeste mensen links, ruimtelijk inzicht en gezichtsherkenning vaker rechts. Popularisering in de jaren zeventig en tachtig maakte er een verhaal van over logische versus creatieve types, een enorme sprong ten opzichte van wat het onderzoek liet zien.

Latere studies wijzen de andere kant op. In een bekend onderzoek uit 2013 werden hersenscans van 1.011 mensen bekeken. Daaruit bleek dat mensen niet vaker het netwerk van de ene helft gebruiken dan dat van de andere. Je hersenhelften zijn verbonden en werken samen, ook als je iets alledaags doet als lezen, rekenen of tekenen. Dat betekent niet dat het brein overal hetzelfde werkt, want sommige gebieden hebben wel degelijk een specialisatie. Maar dat maakt iemand nog geen 'linker' of 'rechter' type.

Wat dan wel?

Techanalist Mark Vena stelt dat de voorkeur voor iPhone of Android veel meer te maken heeft met jarenlang aangeleerd gedrag dan met hersendominantie. De iPhone verscheen in 2007 en de eerste commerciële Android-telefoons in 2008. Miljoenen mensen hebben dus bijna twintig jaar gehad om aan één platform te wennen.

Dat zie je zodra je wisselt. Een doorgewinterde iPhone-gebruiker die voor het eerst een Android in handen krijgt, voelt zich ineens een beginner, terwijl dezelfde persoon op zijn eigen toestel moeiteloos door alle schermen navigeert. Dat heeft niets met een hersenhelft te maken. Het is wat psychologen procedureel leren noemen: hoe vaker je iets doet, hoe minder moeite het kost. Je duim weet waar de terugknop zit, welke veeg wat doet en waar je instellingen vindt. Een ander systeem doet dingen anders dan je handen en hoofd gewend zijn, en dat voelt onprettig, ook als er niets mis is met de telefoon.

Waarom blijven we dan trouw?

De drempel om over te stappen is dus vooral praktisch en gewoontegedreven, minder neurologisch. Er komen ook andere factoren bij die niets met hersenhelften te maken hebben:

Je omgeving: iMessage, FaceTime, gedeelde fotoalbums en het gezin dat dezelfde apparaten gebruikt.
Je investeringen: betaalde apps, accessoires, smartwatch, oordopjes.
Je gewoontes: je bent gewend aan hoe notificaties, camera en instellingen werken.
Je ervaring: wie goede ervaringen heeft, blijft meestal bij het merk.
Een nieuwe vorm maakt ons weer beginners

Een leuke bijkomstigheid: als iedereen opnieuw moet leren omgaan met iets compleet nieuws, bijvoorbeeld een opvouwbare telefoon met een andere bediening, dan telt de jarenlange spiergeheugenvoorsprong minder. Zowel iPhone- als Android-trouwe gebruikers beginnen dan weer vrijwel gelijk. Zo'n moment kan een kans zijn om je voorkeur eens opnieuw te bekijken.

Wat betekent dit voor jou?

Als je twijfelt tussen iPhone en Android, zit je antwoord niet in een persoonlijkheidstest met hersenhelften. Een paar nuttiger vragen:

Welk ecosysteem gebruik je al? Laptop, tablet, horloge, huisgenoten.
Hoeveel moeite wil je doen om te wennen? Rekent op een paar weken van mild ongemak.
Wat is je budget en hoe lang wil je updates? Dat verschilt per merk en model.
Wat vinden de mensen om je heen? Een gezamenlijk platform scheelt veel gedoe.

En wie wil wisselen: geef het een paar weken. Het ongemak is gewenning en zegt niets over je brein of over de telefoon.

Tot slot

De smartphonekeuze zegt dus weinig over hoe je hersenen in elkaar zitten, en veel over hoe je handen zijn getraind. Dat is eigenlijk geruststellend. Je bent geen gevangene van een hersenhelft, alleen van je eigen gewoontes. En die zijn te veranderen, al kost het soms een paar weken van frustratie en van tegen je scherm mompelen.