Stel je voor. Je bent arts, verpleegkundige of fysiotherapeut. Na jaren hard werken raak je verslaafd. Of je wordt ernstig ziek. Je kunt niet meer veilig voor patiënten zorgen en je wordt – terecht – uit je functie gezet. Een dieptepunt in je leven.
En dan zet de overheid je publiekelijk te kijk.
Het ministerie van VWS publiceert via het BIG-register een lijst van zorgverleners met een beroepsbeperking. Voor iedereen, zonder in te loggen, te zien. Niet alleen je naam. Je volledige identiteit, je woonplaats én de reden van de maatregel. Verslaving. Alcoholmisbruik. Psychische problematiek. Letterlijk je gezondheidsgegevens, op het internet gegooid.
De bedoeling is duidelijk en op zichzelf legitiem: patiënten beschermen. Mensen moeten kunnen controleren of hun zorgverlener bevoegd is. Maar is dit de manier?
We hebben in Nederland de AVG. We hebben het medisch beroepsgeheim. We leren zorgverleners dat gezondheidsgegevens het meest gevoelige is wat er bestaat. En tegelijkertijd overtreedt de overheid zelf dat principe. Een zorgverlener die ziek is, is in de eerste plaats patiënt. Iemand met recht op privacy en recht op herstel.
Een anonieme aantekening dat iemand niet bevoegd is, zou volstaan om de patiëntveiligheid te garanderen. Daarvoor hoeft niet de hele wereld te weten dat dokter Jansen uit Enschede is geschorst wegens een cocaïneverslaving of dat verpleegkundige De Vries een depressie heeft.
Wat dit doet, is tweeledig schadelijk. Het stigmatiseert enorm en maakt de drempel om hulp te zoeken juist hoger. Wie durft nog aan de bel te trekken als je weet dat je daarna als ‘die verslaafde arts’ voor eeuwig op Google staat? En het is onnodig wreed. Je straft iemand die al gestraft is door zijn ziekte.
Veiligheid en privacy hoeven geen tegenpolen te zijn. Je kunt patiënten waarschuwen zonder zieke mensen publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. De huidige lijst is geen transparantie. Het is voyeurisme gefaciliteerd door de staat. En daar moeten we per direct mee stoppen.
Maak jouw eigen website met JouwWeb