Tussen alle discussies over leeftijdsfilters en schermtijd heeft OpenAI met ChatGPT for Teens één fundamentele keuze gemaakt die elke AI-bouwer zou moeten kopiëren: het model mag niet beweren gevoelens te hebben of doen alsof het een mens is.
Het klinkt als een open deur. Het is het niet.
De afgelopen twee jaar zijn we een gevaarlijke afslag genomen. AI-assistenten die zeggen "ik voel me verdrietig voor je", "ik ben hier voor je als vriend", of erger nog: "ik ben een echt persoon". Het wordt verkocht als empathie, als meer menselijkheid. In werkelijkheid is het misleiding. En bij tieners is die misleiding potentieel schadelijk.
Een tiener die liefdesverdriet heeft, huiswerkstress of ruzie thuis, is extreem gevoelig voor een entiteit die zegt: ik begrijp je, ik voel hetzelfde. Dat is geen troost, dat is een nagebootste band met software die geen bewustzijn, geen gevoel en geen moreel besef heeft. Het creëert afhankelijkheid van iets dat morgen met een update verdwijnt, of dat je op het verkeerde moment verkeerd advies geeft omdat het "lief" wil zijn.
Wat ChatGPT for Teens nu doet is helder: het mag vriendelijk zijn, het mag helpen, maar het moet eerlijk blijven over wat het is. "Ik ben een AI, ik heb geen gevoelens, maar ik kan je wel helpen om dit te verwoorden." Dat is geen koude afstandelijkheid. Dat is respect.
En dat principe zou niet alleen voor tieners moeten gelden. Ook volwassenen verdienen die eerlijkheid. Elke AI die beweert dat ze verliefd is, boos is, of "als mens" spreekt, ondermijnt vertrouwen in technologie als geheel.
We vragen al jaren om transparantie van AI. Dit is waar transparantie begint: niet bij een klein labeltje onderin het scherm, maar in de kern van de conversatie. Geen gevoelens faken. Geen mens spelen. Gewoon een uitzonderlijk goed gereedschap zijn.
Dat is geen beperking. Dat is volwassen worden.
Maak jouw eigen website met JouwWeb